Core Web Vitals چه چیزی را میسنجند و اصلاح LCP در سایت خودم چه چیزی به من یاد داد
سه شاخص Core Web Vitals و آستانههایشان، چرا امتیازهای آزمایشگاهی همان ارزیابی نیستند، و بررسی واقعی Largest Contentful Paint در همین وبسایت.
پارسا علیزاده۴ دقیقه مطالعه

در این صفحه
Core Web Vitals سه شاخصی هستند که Google با آنها توصیف میکند یک صفحه برای کاربران واقعی چه حسی دارد: محتوای اصلی با چه سرعتی ظاهر میشود، صفحه با چه سرعتی پاسخ میدهد و چیدمان آن چقدر پایدار است. در این نوشته به این میپردازم که هر کدام چه چیزی را میسنجد، چگونه ارزیابی میشوند، و وقتی صفحهی اصلی همین سایت را اندازه گرفتم چه اتفاقی افتاد.
سه شاخص#
به گفتهی web.dev، تجربهی یک صفحه زمانی خوب است که به این آستانهها برسد [1]:
| شاخص | چه چیزی را میسنجد | خوب |
|---|---|---|
| Largest Contentful Paint (LCP) | زمانی که بزرگترین عنصر محتوایی قابلمشاهده رندر میشود | ۲٫۵ ثانیه یا کمتر |
| Interaction to Next Paint (INP) | سرعت پاسخ صفحه به تعاملها | ۲۰۰ میلیثانیه یا کمتر |
| Cumulative Layout Shift (CLS) | میزان جابهجایی غیرمنتظرهی محتوای قابلمشاهده | ۰٫۱ یا کمتر |
INP جدیدترین این سه شاخص است. این شاخص در ۱۲ مارس ۲۰۲۴ رسماً جای First Input Delay (FID) را بهعنوان یکی از Core Web Vitals گرفت [2].
امتیازهای آزمایشگاهی همان ارزیابی نیستند#
آستانهها در صدک ۷۵ بارگذاریهای صفحه و بهتفکیک موبایل و دسکتاپ ارزیابی میشوند [1]. یعنی بازدیدهای واقعی که در میدان (field) اندازهگیری شدهاند، نه یک بار اجرا روی دستگاه یک توسعهدهنده.
ابزارهایی مثل Lighthouse دادهی آزمایشگاهی (lab data) تولید میکنند: یک بارگذاری شبیهسازیشده در شرایط ثابت. دادهی آزمایشگاهی برای پیدا کردن علتها بسیار مفید است، اما با دادهی میدانی (field data) که ارزیابی بر پایهی آن انجام میشود فرق دارد. من Lighthouse را مثل میکروسکوپ میبینم، نه تابلوی امتیاز.
چه چیزی «بزرگترین عنصر محتوایی» به حساب میآید#
LCP این عناصر را در نظر میگیرد: عناصر <img>، عناصر <image> درون <svg>، عناصر <video>، عناصری که تصویر پسزمینهی CSS دارند و با url() بارگذاری شدهاند، و عناصر سطح بلوک (block-level) که متن دارند [3]. مرورگرها همچنین از روشهای اکتشافی (heuristics) استفاده میکنند تا چیزهایی را که کاربران محتوا به حساب نمیآورند کنار بگذارند؛ مثل عناصری با opacity برابر ۰، عناصری که کل viewport را میپوشانند و تصاویر جاینگهدار کمآنتروپی [3].
پیامد مهم این است: اگر یک تصویر تزئینی بزرگترین چیز روی صفحه باشد، میتواند به عنصر LCP شما تبدیل شود.
زمان LCP صرف چه میشود#
web.dev زمان LCP را به چهار بخش فرعی تقسیم میکند [4]:
- Time to First Byte: تا زمانی که مرورگر نخستین بایت HTML را دریافت کند.
- تأخیر بارگذاری منبع (resource load delay): از آن نخستین بایت تا زمانی که مرورگر بارگذاری منبع LCP را آغاز کند.
- مدت بارگذاری منبع (resource load duration): مدت زمانی که بارگذاری خودِ منبع LCP طول میکشد.
- تأخیر رندر عنصر (element render delay): از پایان بارگذاری منبع تا زمانی که عنصر بهطور کامل رندر شود.
دانستن اینکه کدام بخش فرعی بزرگ است، به شما میگوید سراغ کدام راهحل بروید. تأخیر بارگذاری طولانی به کشف منبع و اولویت آن اشاره دارد؛ تأخیر رندر طولانی به کارهایی اشاره دارد که رشتهی اصلی (main thread) را مسدود میکنند.
یک بررسی واقعی: همین وبسایت#
نخستین بار که ممیزی موبایل Lighthouse را روی صفحهی اصلی این سایت اجرا کردم، LCP برابر ۴٫۶ ثانیه و امتیاز عملکرد ۷۰ بود. عنصر LCP نه نام من بود و نه عکسم. یک گرافیک پسزمینهی تزئینی بود: یک SVG با حدود ۱٬۴۰۰ دایرهی کوچک (حدود ۱۰۵ کیلوبایت) که در بخش hero پشت پرتره قرار دارد. تازه بهصورت lazy هم بارگذاری میشد.
این کار قاعدهای را زیر پا میگذاشت که web.dev صریحاً بیان میکند: هرگز تصویر LCP را lazy-load نکنید، چون همیشه تأخیر بارگذاری را افزایش میدهد [4].
تغییراتی که دادم، به ترتیب:
- تبدیل SVG به WebP. رندر حدود ۱٬۴۰۰ دایرهی برداری پرهزینه است؛ یک تصویر رستری از همان گرافیک حدود ۳۶ تا ۳۹ کیلوبایت حجم دارد. LCP فقط کمی جابهجا شد، چون گرافیک همچنان عنصر LCP بود.
- رندر نکردن گرافیک تزئینی روی صفحهنمایشهای کوچک. روی گوشی، این گرافیک فقط بافتی کمرنگ پشت پرتره بود. وقتی با CSS پنهان و بهصورت lazy بارگذاری شود، آنجا هرگز دانلود نمیشود. در نتیجه عنصر LCP به پرتره تغییر کرد که محتوای واقعی است.
- پیشبارگذاری (preload) پرتره. تأخیر بارگذاری منبع برای تصویر LCP به ۰ میلیثانیه رسید.
پس از این تغییرات، ممیزی موبایل امتیاز عملکرد ۸۲ را نشان داد، Total Blocking Time از ۵۲۰ میلیثانیه به ۱۴۰ میلیثانیه کاهش یافت و CLS برابر ۰ بود. در ممیزی دسکتاپ، LCP برابر ۰٫۸ ثانیه و امتیاز ۹۹ بود.
یک چکلیست کوتاه#
- اول عنصر LCP را پیدا کنید. شاید آن چیزی نباشد که انتظار دارید.
- هرگز آن را lazy-load نکنید [4]. برای تنها تصویری که احتمالاً LCP است،
fetchpriority="high"را در نظر بگیرید و آن را همزمان روی منابع زیادی به کار نبرید [4]. - نگذارید عناصر تزئینی روی صفحهنمایشهای کوچک نامزد LCP شوند.
- پیش از انتخاب راهحل، بخشهای فرعی را بخوانید.
- وقتی سایت بازدیدکنندهی واقعی پیدا کرد، نتیجه را با دادهی میدانی تأیید کنید، چون آستانهها بر همین اساس ارزیابی میشوند [1].
اگر اینکه حرکت چه اثری بر افراد دارد به اندازهی سرعت رندرش برایتان مهم است، دربارهی آن در حرکتی که به افراد احترام میگذارد نوشتهام.
منابع#
- web.dev, “Web Vitals”, https://web.dev/articles/vitals
- web.dev, “Interaction to Next Paint becomes a Core Web Vital on March 12”, https://web.dev/blog/inp-cwv-march-12
- web.dev, “Largest Contentful Paint (LCP)”, https://web.dev/articles/lcp
- web.dev, “Optimize Largest Contentful Paint”, https://web.dev/articles/optimize-lcp
- #performance
- #core-web-vitals
- #lcp
- #lighthouse

نوشتهی پارسا علیزاده
محصولات وب و موبایل را از صفر تا انتشار میسازم، همراه با ابزارهای هوش مصنوعی که آنها را هوشمندتر میکنند. رابطهای سریع، سیستمهای تمیز و تحویل بهموقع برایم مهم است.